Column: Eet smakelijk, maar nu even niet
Erwin Vogelaar

Weinig kanalen op YouTube zijn zo fijn als Bon Appétit, maar er zijn momenten dat principes belangrijker zijn dan vermaak.

Lees verder na de advertentie.

Advertenties en adblockers

Je ziet deze tekst omdat je een adblocker gebruikt en onze advertenties blokkeert. Dat vinden we jammer, want die advertenties hebben we nodig om onze onafhankelijke artikelen gratis aan te bieden. Steun Android Planet door ons aan je whitelist toe te voegen. Alvast bedankt!

Bon Appétit en fan zijn van iets problematisch

Op YouTube is een hoop moois te zien, maar er is niets zo fijn als Bon Appétit. Koks van het gelijknamige tijdschrift hebben op dit YouTube-kanaal verschillende shows die draaien om koken. Zo probeert Chris Morocco gerechten na te maken zonder dat hij daarvoor zijn ogen mag gebruiken, Molly Baz wordt op een zoektocht gestuurd waarbij ze elke keer iets niets leert en Carla Lalli Music maakt samen met een celebrity een gerecht terwijl ze met de ruggen naar elkaar toe staan.

Mijn favoriet is Gourmet Makes. In deze serie probeert Claire Saffitz bekende (Amerikaanse) zoetigheid na te maken en te verbeteren. Het komt er bijna altijd op neer dat Claire op de eerste dag vol enthousiasme roept dat het een makkie is, waarna ze op dag vier compleet in elkaar stort omdat ze voor de zoveelste keer opnieuw moet beginnen. Als mensen zeggen dat ze zouden sterven voor Claire Saffitz, dan is dat niet overdreven.

Bon Appétit was afgelopen week plots trending op Twitter en niet om positieve redenen. De hoofdredacteur bleek in het verleden brownface gedaan te hebben tijdens Halloween. Toen daar een foto van opdook, werd al snel duidelijk dat er meer aan de hand was. Mensen van kleur die in video’s verschijnen, krijgen weinig tot niets betaald voor hun optredens. Dat in tegenstelling tot hun witte collega’s. Alle koks hebben er stuk voor stuk voor gekozen om niet meer in een video te verschijnen tot alles is opgelost.

bon appetit

Ender’s Game

Het kan soms heel lastig zijn om er achter te komen dat iets waar je van houdt problematisch is. Het ergste voorbeeld vind ik Ender’s Game. Wellicht herken je de naam als die matige sciencefictionfilm, maar de meeste mensen zullen het kennen als het boek geschreven door Orson Scott Card. Het boek uit 1985 heeft verschillende prijzen ontvangen en zelfs vier vervolgen gehad. Ikzelf ben een half jaar later geboren en heb nul prijzen en nul vervolgen.

Maar wat velen niet weten is dat Orson Scott Card een extreme homofoob is. In 1990 liet hij weten dat wetten tegen homoseksueel gedrag in stand gehouden moeten worden en dat homoseksualiteit een zonde is. In 2004 stelde hij dat veel mensen homoseksueel worden door verkrachting en graag een normaal leven willen buiten de homoseksuele gemeenschap. In 2012 noemde Card het homohuwelijk nog een manier om anti-religeuze waarden aan kinderen op te dringen.

Hetzelfde nu met J.K. Rowling. Tijdens een pandemie, een protestbeweging waarin minderheden smeken om hun leven en Pride-maand, besluit zij Twitter op te starten om te laten zien hoe transfoob ze is. Ik heb al jaren alle Harry Potter-boeken in de kast staan, maar de komende verhuizing neem ik ze echt niet meer mee.

Werk los zien van de maker

Ik wil niet zeggen dat je fout bent als je Ender’s Game of Harry Potter leuk vindt en blijft verdedigen voor de verhalen die ze zijn. Maar ik heb veel moeite om het werk van de artiest te scheiden. Wellicht omdat ik zelf schrijf en weet hoe persoonlijk een tekst kan zijn. Een boek is meestal één persoon die jou iets vertelt.

Bij zoiets als Bon Appétit is het anders, omdat het gaat om een hoop mensen die mooie dingen willen maken. Het is niet de visie van één persoon. Hetzelfde als bijvoorbeeld een game. Al vind ik het ook weer lastig om enthousiast te worden over de nieuwe Harry Potter-game waar een heel team achter zit, als J.K. Rowling er geld aan gaat verdienen.

Vermaak is namelijk niet zomaar onschuldig, want mensen verdienen geld als jij hun producties consumeert. Dat geld gebruiken ze weer om nare dingen te doen. Stemmen met je portemonnee betekent dus ook niet kijken naar iets waar je niet achter staat. Bijvoorbeeld geen Bon Appétit-video’s meer kijken tot de onrechtvaardigheid binnen het team is opgelost. Hoe fijn en goed deze video’s ook zijn.

Meer columns

Elke zaterdag lees je op Android Planet een nieuwe column. Check ook onze vorige edities.

Draag ook bij aan dit artikel

Deel je kennis of stel een vraag. Dat kan anoniem of met een Disqus account.